Gods Mercy, Our Doubts.
Gods genade, onze twijfels.
Voor Nederlands, scroll naar beneden
Jonah wanted mercy for himself, but judgment for Nineveh. That tension makes the final scene of his story so honest, and so uncomfortable. In Jona 4:10-11, God does not end the book with a thunderclap, a punishment, or a neat moral summary. He ends it with a question.
Jonah is angry because a plant gave him shade and then died. God asks why Jonah can grieve over a plant he did not grow, yet resist God’s compassion for a city full of people who are spiritually lost.
That question still speaks. It reaches into our doubts about God’s love, our anger at unfairness, our fatigue with brokenness, and our struggle to care when pain feels too large or too distant. It also reveals the heart of God: patient, compassionate, and eager to forgive.

The ending of Jonah leaves us with a question
The book of Jonah is short, but it does not move in a straight line. Jonah hears God’s call to go to Nineveh. He runs the other way. A storm rises. Sailors fear for their lives. Jonah is thrown into the sea. A great fish preserves him. Jonah prays. God sends him again. This time he goes.
Nineveh responds to the warning. The people turn from evil. God relents from the disaster Jonah had announced.
That should feel like a triumph. A prophet speaks, a city repents, and God shows mercy. Yet Jonah is furious.
His anger exposes the deepest conflict in the story. Jonah did not run only because he feared Nineveh. He ran because he knew what God was like. He says as much in chapter 4. God is gracious. God is compassionate. God is slow to anger. God abounds in steadfast love. God turns from sending calamity when people repent.
Jonah knew God’s character, but he did not want Nineveh to benefit from it.
So God teaches him through a plant. A fast-growing plant rises over Jonah and gives him shade. Jonah is glad for it. Then a worm damages the plant, and it withers. The sun beats down. Jonah becomes miserable and says he would rather die.
At that moment, God speaks. Jonah cares deeply about a plant that came and went in a day. Should God not care about Nineveh, a great city filled with people who do not know their right hand from their left, and with many animals too?
The story ends there. We do not hear Jonah’s answer. The silence invites our own.
Jonah’s grief over the plant reveals a narrow mercy
Jonah’s sorrow over the plant is not silly because shade does not matter. In a dry, hot place, shade can feel like survival. The plant gave him relief. It made life easier. It protected him from discomfort.
His grief becomes a mirror because of what he refuses to grieve.
Jonah mourns the loss of comfort, but not the lostness of a city. He cares about what shelters him, but not about people who stand under judgment. His heart has room for personal pain, but not for the pain of those he sees as enemies.
This is why the plant matters. God uses something small and close to Jonah to reveal something large and eternal.
Jonah’s sadness over the plant is real. Yet it is also selective. He feels loss when loss touches him. He does not feel sorrow when mercy reaches people he dislikes.
That pattern is easy to recognize.
We may feel deeply when our plans fall apart, when our comfort disappears, or when someone hurts us. Those feelings are not wrong. God does not mock Jonah for needing shade. But God asks Jonah to widen his concern.
If Jonah can care about a plant, God can care about a city.
If Jonah can feel the sting of losing something temporary, God can grieve over people moving toward destruction.
If Jonah can want relief from the sun, God can desire rescue for the spiritually lost.
The point is not that human pain is small. The point is that God’s compassion is larger than ours.
God’s patience is greater than Jonah’s anger
One of the most striking parts of Jonah 4 is how patient God is with Jonah. Jonah is angry, dramatic, and self-focused. He argues with God. He seems more upset by mercy than by sin. Yet God does not discard him.
God asks questions.
“Is it right for you to be angry?” God asks earlier in the chapter. Then, after the plant withers, God asks again. The questions are not traps. They are invitations. God draws Jonah into reflection.
This patience matters. God is not only patient with Nineveh. He is patient with Jonah too.
That means the story contains two forms of mercy:
Mercy for the repentant city
Nineveh hears warning and turns from evil. God does not delight in destruction. He receives their repentance.
Mercy for the resentful prophet
Jonah resists God’s compassion. He is angry and narrow-hearted. Still, God keeps speaking to him.
This is good news for people who doubt God’s love because they feel spiritually lost. It is also good news for people who doubt God’s love because they see resentment inside themselves.
God does not love only the people who respond perfectly. He keeps pursuing people who misunderstand Him, resist Him, and argue with Him.
That does not excuse Jonah’s attitude. It reveals God’s patience. God’s questions press Jonah toward repentance, but they do so with mercy.
Many people today fear that God’s patience has run out. They look at their failures, repeated sins, family wounds, or years of distance from faith and wonder if God still wants them. Jonah’s story answers with a steady witness: God moves toward the lost, and He also moves toward the angry, confused, and reluctant.
God’s patience is not weakness. It is love with endurance.

God’s compassion extends beyond our boundaries
Nineveh was not a neutral city to Jonah. It represented danger, cruelty, and foreign power. Jonah’s anger was not abstract. He likely saw Nineveh as a place that deserved consequences.
This makes God’s compassion harder and more beautiful.
God does not deny evil. The message to Nineveh includes warning. Repentance is necessary. But God’s heart is not eager to destroy. He desires turning, healing, and forgiveness.
The final question mentions the people of Nineveh as morally confused, not merely guilty. They “do not know” their right hand from their left. This phrase suggests deep spiritual confusion. They are responsible, yet also pitiful. God sees both.
Human beings often separate truth and compassion. We either name wrong without mercy, or we offer kindness without moral seriousness. God holds both together.
He sees violence and calls it evil.
He sees ignorance and responds with pity.
He sees repentance and gives grace.
This is one reason the message of Jonah speaks into modern doubt. People often wonder whether God’s love is real when they see war, abuse, injustice, addiction, loneliness, or grief. Others wonder if God could love them after what they have done. Some look at religious communities and see judgment without tenderness, which makes the love of God feel distant.
Jonah 4:10-11 does not answer every question about suffering. It does show us the direction of God’s heart.
God’s compassion moves toward people in danger. His mercy reaches places His servants may avoid. His love is not limited by national, social, or emotional boundaries.
God cares about the city Jonah hates. God cares about the prophet who hates it. God cares even about the animals, a detail that shows the wideness of divine concern for creation.
The scope of God’s care is larger than Jonah’s imagination.
The plant becomes a mirror of God’s grief
The wonder of this passage is not only that God cares about Nineveh. It is how He helps Jonah see it.
God begins with what Jonah feels. The plant matters to Jonah. Its loss touches his body and mood. Jonah understands grief when it is personal.
God then turns that grief outward. If Jonah can feel pity for the plant, can he begin to understand God’s pity for people?
The plant becomes a mirror.
Jonah did not make it grow. He did not tend it. He did not cause its life. Yet he mourns its disappearance. God, by contrast, created the people of Nineveh. He knows their names, their children, their fears, their violence, their confusion, and their capacity to repent. If Jonah grieves what he did not create, how much more does God care for those He made?
This is a powerful way to think about divine compassion. God’s grief is not distant. He does not look at lost people as statistics. He sees persons.
This matters in a world where suffering can become abstract. News headlines reduce people to numbers. Public arguments turn neighbors into labels. Online anger can make it easy to forget that every person carries a story.
The book of Jonah pushes against that reduction. Nineveh is “great” not only because of size or power, but because its people matter to God.
We may not always feel what God feels. Jonah certainly did not. But the passage invites us to let God reshape our emotions. It asks us to notice when we care more about lost comfort than lost people. It asks us to examine when we are glad to receive mercy, but slow to extend it.
God’s compassion can train our compassion.
Grace is God’s desire to forgive, not His reluctance
Some people imagine God as reluctant to forgive, as if He must be persuaded into mercy. Jonah tells a different story.
God sends Jonah to warn Nineveh because He wants the city to turn. A warning itself can be mercy. If God desired only punishment, He would not need to send a prophet. He could let the city continue toward ruin.
The message creates space for repentance.
The people respond. God forgives.
Jonah’s complaint confirms the same truth. He is upset because he knew God was gracious from the beginning. Jonah’s theology was correct, even when his heart was not aligned with it.
This gives the passage deep comfort. God’s mercy is not an accident. Forgiveness is not a loophole in His character. Grace flows from who God is.
That does not make sin light. Nineveh’s evil matters. Jonah’s resentment matters. Our choices matter. Grace is not denial. Grace is God meeting real guilt with real mercy when people turn to Him.
For anyone who doubts God’s love, this is vital. The question is not whether God is compassionate enough to forgive. The question is whether we will trust His compassion enough to turn toward Him.
Many doubts about God’s love come from pain:
A prayer that seemed unanswered
A loss that made life feel unsafe
A failure that feels impossible to undo
A church experience marked by shame
A long season of spiritual numbness
A world where cruelty seems to win
Jonah does not offer a quick answer to these wounds. It offers an honest picture of God’s heart. God keeps speaking. God sees the lost. God receives repentance. God challenges resentment. God cares more widely and deeply than His prophet does.
That is grace.
The call of Jonah is to receive mercy and become merciful
The book ends before Jonah responds because the reader must respond. The question moves from the hillside outside Nineveh to every human heart.
Will we accept a God whose mercy reaches people we struggle to love?
Will we let God care about the places we have written off?
Will we trust His love when we feel exposed, angry, disappointed, or undeserving?
The message of Jona 4:10-11 is not only about Jonah’s failure. It is about God’s faithful compassion. God’s mercy searches for Nineveh. God’s patience searches for Jonah. God’s love searches for us.
That love also sends us outward.
Compassion is not only a feeling. It becomes prayer, forgiveness, service, generosity, and practical care. If God grieves over people who are lost, wounded, hungry, lonely, or forgotten, then one fitting response is to make mercy visible.
One way to do that is through giving. A gift can become a small act of alignment with God’s heart, a way to say that people matter, healing matters, and compassion should take shape in the real world.
If this reflection stirs you, consider giving to the Fonds van Vrije Vlinder. Support work that carries care where it is needed and turns compassion into action.
Jonah sat outside the city, angry that mercy had reached too far. God invited him to see differently. That invitation remains open. Receive the mercy of God, trust His desire to forgive, and let His compassion widen your own.
Nederlandse vertaling
Gods genade, onze twijfels en de oproep tot geven
Jona wilde genade voor zichzelf, maar oordeel voor Ninevé. Die spanning maakt de laatste scène van zijn verhaal zo eerlijk en zo ongemakkelijk. In Jona 4:10-11 eindigt God het boek niet met een donderslag, een straf of een keurige morele samenvatting. Hij eindigt het met een vraag.
Jona is boos omdat een plant hem schaduw gaf en vervolgens doodging. God vraagt waarom Jona kan treuren om een plant die hij niet zelf heeft laten groeien, maar Gods medelijden met een stad vol mensen die geestelijk verdwaald zijn, afwijst.
Die vraag is nog steeds relevant. Ze raakt aan onze twijfels over Gods liefde, onze woede over onrecht, onze vermoeidheid door gebrokenheid en onze worsteling om te zorgen wanneer pijn te groot of te ver weg lijkt. Ze onthult ook het hart van God: geduldig, vol mededogen en bereid om te vergeven.
Het einde van Jona laat ons achter met een vraag.
Het boek Jona is kort, maar het verhaal verloopt niet in een rechte lijn. Jona hoort Gods roep om naar Nineve te gaan. Hij rent de andere kant op. Er steekt een storm op. De zeelieden vrezen voor hun leven. Jona wordt in zee geworpen. Een grote vis redt hem. Jona bidt. God stuurt hem opnieuw. Deze keer gaat hij wel.
Nineve reageert op de waarschuwing. Het volk keert zich af van het kwaad. God ziet af van de ramp die Jona had aangekondigd.
Dat zou als een triomf moeten voelen. Een profeet spreekt, een stad bekeert zich en God toont genade. Maar Jona is woedend.
Zijn woede legt het diepste conflict in het verhaal bloot. Jona vluchtte niet alleen omdat hij bang was voor Ninevé. Hij vluchtte omdat hij wist hoe God was. Dat zegt hij zelf in hoofdstuk 4. God is genadig. God is barmhartig. God is geduldig. God is vol liefde. God ziet af van het zenden van rampspoed wanneer mensen zich bekeren.
Jona kende Gods karakter, maar hij wilde niet dat Nineve daarvan zou profiteren.
God onderwijst hem dus door middel van een plant. Een snelgroeiende plant rijst boven Jona uit en geeft hem schaduw. Jona is daar blij mee. Dan beschadigt een worm de plant, en die verdort. De zon brandt fel. Jona wordt diep ongelukkig en zegt dat hij liever doodgaat.
Op dat moment spreekt God. Jona maakt zich grote zorgen om een plant die in één dag opkwam en weer verdween. Zou God zich dan niet ook om Nineve moeten bekommeren, een grote stad vol mensen die het verschil tussen links en rechts niet kennen, en bovendien vol met dieren?
Het verhaal eindigt daar. We horen Jona's antwoord niet. De stilte nodigt uit tot onze eigen stilte.
Jona's verdriet om de plant onthult een beperkte barmhartigheid.
Jona's verdriet om de plant is niet onzinnig, want schaduw doet er niet toe. Op een droge, hete plek kan schaduw aanvoelen als overleven. De plant gaf hem verlichting. Het maakte het leven gemakkelijker. Het beschermde hem tegen ongemak.
Zijn verdriet wordt een spiegel, juist vanwege datgene waar hij weigert om te rouwen.
Jona treurt om het verlies van comfort, maar niet om het verlies van een stad. Hij geeft om wat hem beschutting biedt, maar niet om mensen die veroordeeld worden. Zijn hart heeft ruimte voor persoonlijk verdriet, maar niet voor het verdriet van hen die hij als vijanden beschouwt.
Daarom is die plant zo belangrijk. God gebruikt iets kleins en persoonlijks voor Jona om iets groots en eeuwigs te openbaren.
Jona's verdriet om de plant is oprecht. Maar het is ook selectief. Hij voelt verlies wanneer verlies hemzelf treft. Hij voelt geen verdriet wanneer barmhartigheid mensen bereikt die hij niet mag.
Dat patroon is gemakkelijk te herkennen.
We kunnen diep geraakt worden als onze plannen in duigen vallen, als onze troost verdwijnt of als iemand ons kwetst. Die gevoelens zijn niet verkeerd. God spot niet met Jona omdat hij schaduw nodig heeft. Maar God vraagt Jona wel om zijn blikveld te verbreden.
Als Jona voor een plant kan zorgen, kan God voor een stad zorgen.
Als Jona de pijn kan voelen van het verlies van iets tijdelijks, dan kan God wel treuren om mensen die op weg zijn naar de ondergang.
Als Jona verkoeling van de zon kan verlangen, kan God redding wensen voor de geestelijk verdwaalden.
Het gaat er niet om dat menselijk lijden gering is. Het gaat erom dat Gods mededogen groter is dan het onze.
Gods geduld is groter dan Jona's woede.
Een van de meest opvallende aspecten van Jona 4 is Gods geduld met Jona. Jona is boos, dramatisch en egocentrisch. Hij ruziet met God. Hij lijkt meer van streek door Gods genade dan door zonde. Toch verstoot God hem niet.
God stelt vragen.
'Is het terecht dat je boos bent?' vraagt God eerder in het hoofdstuk. En nadat de plant verdort, vraagt God het opnieuw. De vragen zijn geen valstrikken, maar uitnodigingen. God zet Jona aan tot bezinning.
Dit geduld is belangrijk. God is niet alleen geduldig met Ninevé, maar ook met Jona.
Dat betekent dat het verhaal twee vormen van barmhartigheid bevat:
Genade voor de berouwvolle stad
Nineve hoort de waarschuwing en keert zich af van het kwaad. God heeft geen behagen in vernietiging. Hij aanvaardt hun berouw.
Genade voor de rancuneuze profeet
Jona verzet zich tegen Gods medelijden. Hij is boos en bekrompen. Toch blijft God tot hem spreken.
Dit is goed nieuws voor mensen die twijfelen aan Gods liefde omdat ze zich geestelijk verloren voelen. Het is ook goed nieuws voor mensen die twijfelen aan Gods liefde omdat ze wrok in zichzelf voelen.
God houdt niet alleen van mensen die perfect reageren. Hij blijft mensen achtervolgen die Hem verkeerd begrijpen, zich tegen Hem verzetten en met Hem in discussie gaan.
Dat rechtvaardigt Jona's houding niet. Het toont Gods geduld aan. Gods vragen zetten Jona aan tot bekering, maar doen dat met barmhartigheid.
Veel mensen vrezen tegenwoordig dat Gods geduld op is. Ze kijken naar hun mislukkingen, herhaalde zonden, familiewonden of jarenlange afstand tot het geloof en vragen zich af of God hen nog wel wil. Het verhaal van Jona geeft een standvastig antwoord: God beweegt zich naar de verlorenen, en Hij beweegt zich ook naar de boze, verwarde en aarzelende mensen.
Gods geduld is geen zwakte. Het is liefde met volharding.
Gods mededogen reikt verder dan onze grenzen.
Nineve was voor Jona geen neutrale stad. Het vertegenwoordigde gevaar, wreedheid en buitenlandse macht. Jona's woede was niet abstract. Hij zag Nineve waarschijnlijk als een plek die consequenties verdiende.
Dit maakt Gods mededogen zowel intenser als mooier.
God verwerpt het kwaad niet. De boodschap aan Nineve bevat een waarschuwing. Bekering is noodzakelijk. Maar Gods hart is niet uit op vernietiging. Hij verlangt naar bekering, genezing en vergeving.
De laatste vraag noemt de inwoners van Nineve niet alleen schuldig, maar ook moreel verward. Ze "weten het verschil niet" tussen hun rechter- en linkerhand. Deze uitdrukking duidt op diepe geestelijke verwarring. Ze zijn verantwoordelijk, maar tegelijkertijd ook beklagenswaardig. God ziet beide.
Mensen scheiden waarheid en mededogen vaak van elkaar. We benoemen het kwaad zonder genade, of we bieden vriendelijkheid zonder morele ernst. God verenigt beide.
Hij ziet geweld en noemt het kwaad.
Hij ziet onwetendheid en reageert met medelijden.
Hij ziet berouw en schenkt genade.
Dit is een van de redenen waarom de boodschap van Jona aansluit bij de hedendaagse twijfel. Mensen vragen zich vaak af of Gods liefde wel echt is wanneer ze oorlog, misbruik, onrecht, verslaving, eenzaamheid of verdriet zien. Anderen vragen zich af of God hen wel kan liefhebben na wat ze hebben gedaan. Sommigen kijken naar religieuze gemeenschappen en zien oordeel zonder tederheid, waardoor Gods liefde afstandelijk aanvoelt.
Jona 4:10-11 beantwoordt niet alle vragen over lijden. Het laat ons wel de richting van Gods hart zien.
Gods mededogen strekt zich uit naar mensen in gevaar. Zijn barmhartigheid bereikt plaatsen die Zijn dienaren wellicht mijden. Zijn liefde kent geen grenzen, noch nationaal, noch sociaal, noch emotioneel.
God geeft om de stad die Jona haat. God geeft om de profeet die haar haat. God geeft zelfs om de dieren, een detail dat de omvang van Gods zorg voor de schepping aantoont.
De omvang van Gods zorg is groter dan Jona zich ooit had kunnen voorstellen.
De plant wordt een spiegel van Gods verdriet.
Het wonderbaarlijke van dit gedeelte is niet alleen dat God om Nineve geeft, maar ook hoe Hij Jona helpt dat in te zien.
God begint bij wat Jona voelt. De plant is belangrijk voor Jona. Het verlies ervan raakt zijn lichaam en gemoedstoestand. Jona begrijpt verdriet wanneer het hem persoonlijk raakt.
God richt dat verdriet vervolgens naar buiten. Als Jona medelijden kan voelen met de plant, kan hij dan ook maar enigszins begrijpen wat Gods medelijden met mensen is?
De plant wordt een spiegel.
Jona heeft het niet laten groeien. Hij heeft het niet verzorgd. Hij heeft het niet tot leven gewekt. Toch treurt hij om de verdwijning ervan. God daarentegen heeft de inwoners van Nineve geschapen. Hij kent hun namen, hun kinderen, hun angsten, hun geweld, hun verwarring en hun vermogen tot berouw. Als Jona al treurt om wat hij niet geschapen heeft, hoeveel te meer bekommert God zich dan om degenen die Hij zelf geschapen heeft?
Dit is een krachtige manier om na te denken over goddelijk mededogen. Gods verdriet is niet ver weg. Hij beschouwt verloren mensen niet als statistieken. Hij ziet personen.
Dit is belangrijk in een wereld waarin lijden abstract kan worden. Krantenkoppen reduceren mensen tot nummers. Openbare ruzies maken van buren etiketten. Online woede kan ervoor zorgen dat we gemakkelijk vergeten dat ieder mens een verhaal met zich meedraagt.
Het boek Jona verzet zich tegen die simplificatie. Nineve is niet alleen "groot" vanwege de omvang of macht, maar omdat de inwoners belangrijk zijn voor God.
We voelen misschien niet altijd wat God voelt. Jona voelde dat zeker niet. Maar de passage nodigt ons uit om God onze emoties te laten hervormen. Het vraagt ons om op te merken wanneer we meer waarde hechten aan verloren comfort dan aan verloren mensen. Het vraagt ons om te onderzoeken wanneer we blij zijn om genade te ontvangen, maar traag zijn om die te verlenen.
Gods mededogen kan ons mededogen trainen.
Genade is Gods verlangen om te vergeven, niet Zijn tegenzin.
Sommige mensen stellen zich voor dat God niet graag vergeeft, alsof Hij overgehaald moet worden tot barmhartigheid. Jona vertelt een ander verhaal.
God stuurt Jona om Ninevé te waarschuwen, omdat Hij wil dat de stad zich bekeert. Een waarschuwing op zich kan een vorm van genade zijn. Als God alleen maar straf wilde, zou Hij geen profeet hoeven sturen. Hij had de stad gewoon verder kunnen laten afglijden naar de ondergang.
De boodschap schept ruimte voor berouw.
De mensen reageren. God vergeeft.
Jona's klacht bevestigt dezelfde waarheid. Hij is boos omdat hij vanaf het begin wist dat God genadig was. Jona's theologie was correct, ook al was zijn hart er niet mee in overeenstemming.
Dit gedeelte geeft de tekst diepe troost. Gods barmhartigheid is geen toeval. Vergeving is geen zwaktepunt in Zijn karakter. Genade vloeit voort uit wie God is.
Dat maakt zonde niet minder erg. Het kwaad van Ninevé is belangrijk. Jona's wrok is belangrijk. Onze keuzes zijn belangrijk. Genade is geen ontkenning. Genade is dat God echte schuld beantwoordt met echte barmhartigheid wanneer mensen zich tot Hem wenden.
Voor iedereen die twijfelt aan Gods liefde, is dit van cruciaal belang. De vraag is niet of God genoeg mededogen heeft om te vergeven. De vraag is of wij genoeg vertrouwen hebben in Zijn mededogen om ons tot Hem te wenden.
Veel twijfels over Gods liefde komen voort uit pijn:
Een gebed dat onbeantwoord leek te blijven.
Een verlies waardoor het leven onveilig aanvoelde.
Een mislukking die onmogelijk ongedaan te maken lijkt.
Een kerkervaring gekenmerkt door schaamte.
Een lange periode van geestelijke gevoelloosheid.
Een wereld waarin wreedheid lijkt te zegevieren.
Jona biedt geen snelle oplossing voor deze wonden. Het geeft een eerlijk beeld van Gods hart. God blijft spreken. God ziet de verlorenen. God aanvaardt berouw. God daagt wrok uit. God geeft meer en dieper om mensen dan Zijn profeet.
Dat is genade.
De roeping van Jona is om genade te ontvangen en zelf barmhartig te worden.
Het boek eindigt voordat Jona antwoord geeft, omdat de lezer zelf moet reageren. De vraag verplaatst zich van de heuvel buiten Nineve naar ieders mensenhart.
Zullen we een God aanvaarden wiens barmhartigheid mensen bereikt die we moeilijk kunnen liefhebben?
Zullen we God de ruimte geven om zich te bekommeren om de plekken die we al hebben afgeschreven?
Zullen we op Zijn liefde vertrouwen wanneer we ons kwetsbaar, boos, teleurgesteld of onwaardig voelen?
De boodschap van Jona 4:10-11 gaat niet alleen over Jona's mislukking. Het gaat over Gods trouwe mededogen. Gods barmhartigheid zoekt Ninevé op. Gods geduld zoekt Jona op. Gods liefde zoekt ons op.
Die liefde drijft ons ook naar buiten.
Mededogen is niet alleen een gevoel. Het wordt gebed, vergeving, dienstbaarheid, vrijgevigheid en praktische zorg. Als God treurt om mensen die verdwaald, gewond, hongerig, eenzaam of vergeten zijn, dan is een passende reactie om Zijn barmhartigheid zichtbaar te maken.
Een manier om dat te doen is door te geven. Een gift kan een kleine daad zijn die je in lijn brengt met Gods hart, een manier om te zeggen dat mensen ertoe doen, dat genezing belangrijk is en dat mededogen gestalte moet krijgen in de echte wereld.
Als deze overweging u raakt, overweeg dan een donatie aan het Fonds van Vrije Vlinder . Steun werk dat zorg brengt waar die nodig is en mededogen omzet in actie.
Jona zat buiten de stad, boos dat Gods genade te ver was gegaan. God nodigde hem uit om het anders te zien. Die uitnodiging blijft openstaan. Aanvaard Gods genade, vertrouw op Zijn verlangen om te vergeven en laat Zijn mededogen ook jouw eigen mededogen vergroten.



Comments